چرا ناامیدی از معبود بدترین بدترین هاست؟

چون دقیقا نقطه تفکیک تو از آسمان، همین ناامیدی است.

همانجاست که "رها" میشوی.و نه رهایی به معنای خوب. بلکه رهایی از حصن حصینی که تو را از یورش تمام اضطراب ها حفظ میکند.

ناامیدی از معبود، نقطه انفصال تو از معبود است. و هرکه نداند، تو خوب میدانی که حاصل این انفصال چیست.

امروز با سنگ صبورم(که خدا انگار به من بازش گردانده) حرف میزدم.میگفت هروقت خواستی از خدا ناامید شوی به یاد سرنوشت ابلیس ها بیفت. به شیطان بگو :" نمیخواهم ناامید شوم.همین تو یکی که از خدا ناامید شدی بس است!"

استدلال شیرین و آرامبخشی بود. واقعا هم بس است جناب شیطان.همین تو یکی همه مان را کفایت میکنی. همه عالم را کفایت میکنی با لجن پراکنی هایت.بگذار من انسان بمانم...

 

**********

این روزها گاهی که نوشته هایم را میخوانم، به سختی باور میکنم که این ها دست نوشته های من است...